Zondag 14 juni 2020

11u00  Eucharistieviering

 



Beste mensen allemaal,

We staan in deze bijzondere tijd aan het begin van een bijzondere week: de Goede Week.

Net als de andere diensten kunnen we Palmzondag niet vieren in onze kerken. Wel is er de mogelijkheid om via internet liturgisch verbonden te blijven. Opnieuw wordt er uitgezonden vanuit de kerk van Leliëndaal in de Bruul.  Surf zondag naar:

of: https://www.kerknet.be/organisatie/kerk-mechelen

of: https://www.onzelievevrouwoverdedijle.be/

Als bijlage een digitaal palmtakje met bezinnende tekst; een initiatief van het CCV, partner in christelijk vormingswerk. U kan het digitale palmtakje naar believen afdrukken en vermenigvuldigen en er wellicht anderen plezier mee doen.

Sterkte en vertrouwen voor ons allen!

Beste groeten van Jan

Nu we niet samen kunnen vieren, kan je toch via de website mee volgen wat de werkgroep Broederlijk Delen heeft voorbereid. 

En daar staan we dan op Palmzondag te zwaaien en te roepen. Tot we hees geworden zwijgen en onze mantels weer uit het stof rapen.  Jezus’ keuze in de woestijn voor deelzaamheid is fundamenteel geweest. Op Palmzondag en in de goede week zien we hem de volle consequenties dragen.

van zand en bron is het verhaal

het is van geest en wind

de vasten laait van deelzaamheid

waarin je vrede vindt 

 hosanna reikt tot in de wolken

 de mantels op de grond 

 mensen kort van weten  

  en “god-red-ons” verstomt

 

Evangelielezing

Intrede in Jeruzalem naar Matteüs 21,1-11

Vera en haar moeder hadden gekeken naar de intocht van de soldaten. ’Wat was dat? Waarom keken die soldaten zo boos”?, vraagt Vera.

“Nou”, antwoordt mama, “dat was even om te laten zien dat alle mensen moeten luisteren naar deze soldaten”

Vera vindt het maar niks, zij luistert liever naar Jezus, dat is pas een koning die ons allemaal zal redden!

“Komt Jezus ook naar Jeruzalem”, vraagt Vera.

“Jazeker Vera, antwoord mama. “Hij komt volgende week, dat heb ik net gehoord”!

Die week droomt Vera van de intocht van Jezus. Zal er ook een rode loper liggen? Zijn er dan ook zo’n grote, zwarte paarden bij? Heeft Jezus misschien wel een prachtige mantel en een kroon van goud op? Iedere dag vraagt zij aan haar moeder, wanneer het zover is.

En eindelijk is het dan zover. De mensen verzamelen zich bij de poort van hun stad. Ze hebben palmtakken van de bomen getrokken om mee te zwaaien.

“Ik wil ook een tak”!, zegt Vera.

Mama is gelukkig groot genoeg. Zij trekt een flinke palmtak van de boom.

“Hosanna! Hosanna”!: roept haar moeder.

Vera is helemaal opgewonden. Jezus komt de stad in.

De koning die ons allemaal redden zal.

Iedereen staat langs de weg. Zien ze Hem aankomen?

Vera trekt mama aan haar jas.

“Mama, ik zie niks”!, zegt Vera

Mama tilt Vera op en zet haar op haar schouders. Nu kan zij het beste zien van allemaal! Na een tijdje wachten zien ze Jezus aankomen. Maar wel anders dan zij had gedacht! Niet hoog op een glanzend paard, maar op een klein, pluizig ezeltje. Geen mooie mantel en geen gouden kroon. Geen zwaarden, maar palmtakken. “Mama, er ligt geen kleed op de weg”, zegt Vera verontwaardigd. Pijlsnel zet mama haar weer op de grond. Zij trekt haar jas uit en legt die op de weg. Vera zet grote ogen op. Mama’s beste jas! In het stof! Alle andere mensen doen het ook.

Er blijft nog een gaatje over, waar Vera gauw haar jas in legt. Een bont kleed is het: Zoveel mensen, zoveel kleuren.

Nu staat zij vooraan. Vera kan Hem zo aanraken. Geen harnas, geen zwaard. En Hij kijkt zo vriendelijk. “In de hemel vrede”! Zingen de mensen. “In de hemel Gloria”! Vera laat haar jas liggen en loopt achter Hem aan. “Hosanna”!, roept Vera nu ook.

De andere kinderen doen mee. En zo lopen ze door tot ze in de tempel zijn. Daar roepen ze nog harder!

Er zijn daar belangrijke mensen, die boos kijken. Ze zeggen tegen Jezus dat het uit moet zijn met dat gejuich. Maar Jezus antwoordt: “Als de kinderen ophouden, dan gaan de stenen juichen”! En zo blijven ze juichen en zingen totdat Jezus weggaat. Nou ga ik naar de stilte, zegt Jezus.

Als Vera thuis komt, heeft mama het stof al uit haar jas geklopt.

“Het was geen gewone koning, Hij huilde zelfs een beetje op het laatst”, zegt Vera.   Ze naderden Jeruzalem en kwamen in Betfage op de Olijfberg. Daar stuurde Jezus twee leerlingen eropuit  met de opdracht: ‘Ga naar het dorp daar vlak voor je. Jullie zullen er meteen een ezelin vinden, die vastgebonden staat en een veulen bij zich heeft. Maak ze los en breng ze bij Me. En als iemand jullie iets zegt, zeg dan: “De Heer heeft ze nodig. Maar Hij stuurt ze meteen terug.” ’ Dit is gebeurd opdat vervuld zou worden wat bij monde van de profeet gezegd is:  Zeg tegen de dochter Sion: zie, uw koning komt naar u toe, zachtmoedig en zittend op een ezel, op een veulen, het jong van een lastdier. De leerlingen gingen en deden wat Jezus hun opgedragen had. Ze brachten de ezelin en het veulen, legden er kleren overheen, en Hij ging erop zitten. Zeer veel mensen spreidden hun kleren uit op de weg, anderen sneden takken van de bomen en legden die op de weg. Zowel de menigte die voor Hem uit ging als die welke Hem volgde, schreeuwde: Hosanna, de Zoon van David. Gezegend is Hij die komt in de naam van de Heer. Hosanna, in de hoogste hemel. Toen Hij Jeruzalem binnengetrokken was, kwam de hele stad in beweging en ze vroegen: ‘Wie is dat?’ De mensen zeiden: ‘Dat is de profeet, Jezus van Nazaret in Galilea.’

 

Lezing Broederlijk Delen: Herman uit Colombia   

We delen vandaag het verhaal van Herman uit Colombia met jullie. Herman woont op een kleine boerderij in Tamesis, een dorp in Antioquia, in het noordwesten van Colombia.

  Kennis delen, dat is de keuze die ik gemaakt heb, dat is de droom waar ik wil voor gaan. Maar wie ben ik, een kleine boer. Een kleine boer die het niet slecht heeft. Ik kweek kippen en vissen voor verkoop en verbouw groenten voor eigen consumptie. Dit laatste doe ik op een verantwoordde manier, want het milieu draag ik diep in mijn hart. Waarom zou ik dan die kennis niet delen en een agro-ecologisch vormingscentrum van mijn boerderij maken. Zelf word ik ouder, 63 jaar al, maar na mij komen er nog velen, die gebaat zijn bij die kennis. Agro-ecologie wil immers zeggen dat je met de natuur produceert, dat je oude kennis gebruikt en probeert je grond productiever te maken door goed zaaigoed, juiste diversificatie van gewassen. Eigenlijk ben je als boer autonomer en kan je goed leven. Buen vivir, ons motto.

Alleen… het goud dat onder onze groene heuvels zit, is een spelbreker. Och nee, niet het goud op zich, maar wel de rijkdom en het   met de ontginning gepaard gaan. Het grootste deel van de ondergrond werd aan transnationale bedrijven verkocht. Voor ons, inwoners, betekent dat maar één ding: verhuizen.

Maar dan kennen ze de sterkte van de gemeenten nog niet. Zo werd ik lid van de COA, een collectief dat oud en jong uit meerdere gemeenten verenigt. Het werd opgericht met steun van CENSAT, een milieuorganisatie en partner van BD. Wij laten ons niet door mijnbouw van onze grond verdrijven. We weten dat je samen sterker staat dan alleen. Zo is er het voorbeeld van Fusagasugá, waar een bedrijf op een zeer milieuonvriendelijke manier olie uit de grond wint. De dorpelingen wilden het bedrijf weg. Onder impuls van CENSAT kwam er een referendum. De organisatie kreeg van de plaatselijke overheid een maand de tijd. Voorwaarden: minstens de helft van de volwassen inwoners moest komen stemmen om geldig te zijn. Elke dag trokken leden van de organisatie van deur tot deur, van buurt tot buurt. Op de dag van het referendum stemden iets meer dan de helft van de inwoners: bijna 40 000 waren tegen de mijnbouw, slechts 200 voor. Een prachtvoorbeeld. Samen sta je sterk. Logisch dat de trekkers van dergelijke organisaties worden toegejuicht en bejubeld.

Angst is echter nooit ver weg. Opkomen voor het milieu of voor mensenrechten is in ons land niet zonder gevaar. Bovendien kennen we nog maar al te goed het geweld van de burgeroorlog. Ook de mijnbouwbedrijven komen hand in hand met politie, leger en criminele groepen om het land vrij te maken. Nochtans heeft onze gemeente Tamesis een gemeentelijk akkoord dat mijnbouw verbiedt. Maar wat baat dit, als AngloGold Ashanti, een Zuid-Afrikaans mijnbedrijf, er zich niet aan houdt.

Toch geven we niet op. Onze strijd delen we graag met anderen. Met mensen van COA willen wij iedereen mobiliseren, willen wij het probleem zichtbaarheid geven. Samen staan we sterk tegen dreigementen en angstzaaierij. Enkel op die manier kunnen we ons houden aan onze keuze. En we weten uit de vele voorbeelden dat die keuze niet zonder gevaar voor eigen leven is. Al te veel leiders en trekkers hebben hun keuze in de dood zien eindigen. Vorige week nog zijn enkele leden van de Guardia Civil, een groep die zelf geweldloos verzet pleegt – hun enige symbool is de bastón – bij het bezetten van een koffieplantage om het leven gekomen. Op 26 juli 2019 trokken in Bogota zo’n 15 000 manifestanten de straat op om gerechtigheid te vragen voor de bijna 300 sociale leiders die vermoord werden sinds het vredesakkoord in 2016.

Kennis delen, mijn verhaal delen, het doet een oudere man in de toekomst geloven. Ik hoop enkel dat steeds weer mensen, over de hele wereld zullen rechtstaan en opkomen voor anderen, ook in landen waar dit een heel zwaar engagement is dat je soms met de dood bekoopt.

Duiding door Patty

Negen uur ’s morgens. Ik zit nog te genieten van een tweede kop koffie, voor mij de uitdaging van de sudoku’s, het nieuws op de achtergrond. En dan klinken de eerste tonen: we zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht om door te gaan in een sprakeloze nacht… Een lied, telkens in een ander jasje gestopt, maar altijd met dezelfde kracht. Een kracht die ook perfect op de lezingen van deze palmzondag past. Jezus, Herman, Broederlijk Delen, wij, allemaal zullen we doorgaan, standvastig in onze keuze.

Ja, daar draait het vandaag om: standvastigheid. Ook wanneer het moeilijk wordt, willen we vasthouden aan de weloverwogen keuze die gemaakt werd. Jezus gaat ons hierin voor. Geen lichte keuze, maar een weloverwogen beslissing. Ondanks alle verleidingen heeft hij beslist om als mens onder ons te wonen. Geen koning of machthebber, geen hoge clericus, neen, als gewone mens in een dienende rol. Hoewel hij botst met de wereld van de joodse religieuze leiders, een wereld die enkel gebouwd is op regels, macht en invloed, leeft hij zijn droom van een samenleving waarin mensen er zijn voor elkaar, waarin mensen samen werken aan een betere toekomst. Voldoening haalt hij niet uit winst, maar uit aandacht voor de mindere, uit genieten van het kleine. Steeds opnieuw gaat hij op mensen af, biedt hij een luisterend oor aan, steekt hij zijn hand uit en laat hij mensen, doodgewone mensen, opbloeien. Niet te verwonderen dat hij door het gewone volk bejubeld wordt als hij Jeruzalem binnenrijdt op een eenvoudige ezel. Nochtans weet hij wat hem later te wachten staat. Maar niets houdt hem tegen; hij geeft zich helemaal, als een mens zal hij sterven maar na zijn dood verder leven in het handelen van wie in hem gelooft.

Zo volgt ook Herman, een eenvoudige boer uit Colombia, het spoor van Jezus. Hij stelt zich, samen met vele andere medestrijders, ten dienste van gewone mensen.  Mensen die vasthouden aan hun keuze, aan hun grond, aan wat het beste is voor iedereen en niet willen bezwijken voor de macht van de mijnbouw. Niet altijd vanzelfsprekend, deze ‘duurzame, standvastige’ keuze. Maar al te vaak worden deze mensen met de dood bedreigd. Voor sommigen loopt hun engagement inderdaad faliekant af. Maar toch gaan ze door.. Maar samen staat de gewone mens sterk. Ze geven niet op in hun strijd naar rechtvaardigheid, naar een waardig leven. Zij geloven in een betere wereld, een betere toekomst voor hun kinderen. Broederlijk Delen maakt hun verhaal mogelijk: niet enkel in Colombia, maar in de vele landen waar ze werkzaam zijn. Ook zij gaan door, tot iedereen mee is.

En hebben wij het ook begrepen? Nu, in deze coronatijd, krijgen we zeker de tijd onze keuzes even op een rijtje te zetten. De vraag is welke wereld we ambiëren na deze crisis. Geven we de voorkeur aan een bedrijfszekere productieketen hier bij ons, nemen we genoegen met minder uren, minder loon maar meer kwaliteit? Blijven we de solidariteit die nu op gang is gekomen, verder doortrekken? We zijn zeker niet verplicht om op dezelfde voet door te gaan als voorheen. Dat is een keuze die we maken. Misschien moeten we ons hierbij toch laten inspireren door de lichtpuntjes die er nu zijn: de lucht is blauwer dan ooit, het getsjirp van de vogels klinkt opgewekter dan anders, de ‘berenjacht’ maakt de wandeling aantrekkelijk, de woorden ‘bedankt’ wapperen in alle straten, applaus en klokkengelui weerklinkt door de avond, sociale media worden ook ingezet om hulp aan te bieden, kosteloos zelfs. Het zijn de kleine dingen die er nu echt toe doen.

Normaal gezien zou er op deze dag ook een kind gedoopt worden.

Een prachtige toevoeging, die volledig in het thema paste: standvastig kiezen om je kind te laten dopen.

Toen we deze Palmzondag voorbereidden waren we te gast bij de ouders. En daar viel een tekst op die aan de muur hing. Ik kan niet nalaten hem met jullie te delen:

geniet van de kleine dingen, want op een dag zal je terugkijken en beseffen dat zij de grote dingen waren.

Laten we standvastig blijven in onze solidariteit, delen en herverdelen en kiezen voor een leven in eenvoud, ten dienste van elkaar, in de geest van Jezus. Buen vivir! Prettige zondag!