IMG_0350-small.jpg


Zondag 14 juni 2020

11u00  Eucharistieviering

 



 

   

Samen liturgie vieren in de Paastijd
2020: ‘Deelzaamheid’


Deelzaamheid is een woord dat niet bestaat. Maar het geeft feilloos een grondhouding aan, een manier van zijn. De grondhouding van onberekend delen, vanzelfsprekend en belangloos, net zoals Jezus omgaat met mensen.
Daartoe worden we deze vasten uitgenodigd door God. In de liturgie gaan we daar op in. Verzameld en biddend rond Jezus, spreken wij ons geloof uit, biddend, vierend en delend.
Zang en tekst, symbolen en gebaren helpen ons om voeling te krijgen met ‘het onzichtbare, het onzegbare’ in ons leven en met elkaar. De bijbel vertelt ons onze levensgeschiedenis en we zoeken er samen perspectief in voor toekomst. In ons vieren geven wij, verbonden met vele anderen over heel de wereld, onze kerk haar gezicht.
Nu, in de veertigdagentijd, leven wij toe naar de Goede Week en naar Pasen.
Pasen bestond reeds van bij de Joden en vanaf het einde van de eerste eeuw vieren christenen het als hoogtepunt van opstanding en leven.

Vanaf de tweede helft van de vierde eeuw vieren christenen het ‘Heilige Triduüm’ waarbij de kruisiging en de begrafenis van Jezus toegevoegd werden aan het feest van Zijn verrijzenis. In de tweede helft van vorige eeuw werd dan - in verschillende stappen - vorm en inhoud gegeven aan de Goede Week zoals wij die nu kennen. Het paastriduüm is het middelpunt, het hart van het kerkelijk jaar. In drie stappen worden we ons - via de liturgie - bewust van de nauwe band tussen eucharistie, kruis en opstanding.

Op Witte Donderdag vieren we het Joodse Paasmaal en verbinden dit met de symboliek van de voetwassing. We vieren de Exodus naar het beloofde land, het land met andere normen, waar Jezus ons uitnodigt om dienaar van mensen te zijn. Na de viering wordt de soberheid, die de veertigdagentijd vraagt, nog benadrukt: het tabernakel is leeg, het altaar is leeg, er zijn geen kaarsen, niets, enkel het naakte altaarhout.

Goede Vrijdag plaatst in die leegte de droefheid rond het lijden van Jezus en de verslagenheid na zijn dood. We vieren geen eucharistie. We komen samen rond het kruis en zoeken steun bij elkaar en we delen ons lijden met elkaar. Tegelijk overstijgen we onze eigen kleine kring en erkennen dat er overal aandacht moet zijn voor klachten van vereenzaming, te weinig ondersteuning, te weinig deelzaamheid en te weinig omringing. We zoeken bij wie, hoe en waar we nog intenser en nog meer solidair aanwezig en nabij willen zijn.

De Paaswake begint met het vuur en de paaskaarsen worden gewijd. We ervaren terug licht en warmte. Het Paasfeest herinnert ons eraan dat niet de dood het laatste woord heeft. We krijgen nieuwe toekomst van Hem/Haar die wij Onze Vader en Onze Moeder noemen.
De liturgie van het triduüm is zo rijk aan inhoud en symboliek dat het jammer zou zijn als we ze niet in haar geheel zouden kunnen vieren.

We wilden - binnen onze Emmaüsparochie - het triduüm zijn plaats geven als één geheel met intense en krachtige vieringen als grondige voorbereiding op Pasen. Door de drie dagen te vieren in eenzelfde ruimte benadrukken we hun onlosmakelijke verstrengeling met elkaar. Wij worden er meer door aangesproken en er vormt zich een spanningsboog van verbondenheid met de hele Emmaüsparochie. Wij krijgen bevestiging en versterking van onze hoop en ons oer-vertrouwen op een nieuwe toekomst die God met ons wil delen in een onvoorstelbare deelzaamheid van licht en zalig zijn.

(Frie Niesten 02/2020)

Door de maatregelen rond corona kunnen we dit echter niet helemaal waar maken. We zullen wel in gedachten met elkaar verbonden zijn!

***************************************************************************